Willem Harbers

Solo Exhibition

03 October 2026

Willem Harbers (Rheden 1967)

Na afronding van zijn opleiding aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam verhuisde Willem in
1994 naar het Italiaanse Carrara om te studeren en te werken en zo alles aan de weet te komen over
het beeldhouwen in marmer. Hier leefde hij midden tussen de spectaculaire marmergroeves en
ontmoette kunstenaars van over de hele wereld. Het ongerepte marmer, puur natuur uit het hart van
de Apuaanse bergen, maakt sindsdien deel uit van zijn werk.
Zijn sculpturen zien eruit als machines, gereedschappen en apparatuur die soms archaïsch en
futuristisch tegelijk lijken. Ze herbergen een onverklaarbare energie die zichtbaar wordt door speciale
combinaties van materialen. Zo creëert hij een sculpturale harmonie die zijn werken tot een
mysterieus amalgaam van materialen en ideeën maakt. In feite zijn de beelden van Willem Harbers
een soort pacemakers voor de geest, voor de verbeelding.
Het werk van Willem wordt in binnen- en buitenland tentoongesteld in Duitsland, Oostenrijk, Frankrijk,
Turkije, Italië en Griekenland. Zijn werk is vertegenwoordigd in vele bedrijfs- en privécollecties.
Willem is docent aan diverse opleidingen en geeft met regelmaat lezingen over zijn werk.
Om inzicht te krijgen in de 3 e dimensie geeft Willem masterclasses “ruimtelijk leren denken”.
Alle activiteiten van Willem worden op dit moment ondersteund door het Mondriaan Fonds.

"Yes, that is something that intrigues me about your work as well. Maybe you’re not a “mad
scientist” after all, but rather an archaeologist of sorts who has come from the distant future,
bringing with him material remains or “evidence” from our contemporary civilization which
he dug up somewhere in an effort to understand mankind in the early twenty-first century.
Because this man from the future has to somehow identify meanings, functions, and
connections which is not always possible from the remote future perspective—he has to
invent them anew based on the few bits and pieces of information that he has already. I guess
that’s why your work sometimes appears both archaic and futuristic at the same time. And
that’s where I can see affinities between your works and those of Panamarenko and Auke de
Vries. You all seem to be talking about contemporary society from a more or less outside
position, as though you were looking at us from an entirely different perspective and
commenting on the absurdities you discover in our culture, trying to figure us out—but not
really grasping everything, so that your perspective is somewhat off. But this being “off” is
what makes the works so fascinating. That’s what makes your works appear so “in between.
Maybe that’s why they can be read in so many different ways, on so many different levels…"